3 anos e 1 día

  3 anos e 1 día, e o tempo que tiña a miña filla cando saín do cárcere aquel día..

  Mil noventa e seis, son as boas noites, os bos días, os que descanses, os te quero, que me perdín por non ter liberdade, por pensar ser libre.

  Vinteseis mil duascentas oitenta son as horas de xogo, son os abrazos, as risas, as bágoas que perdín e boto de menos, son as carreiras polo xardin, o mirar o seu soño, o sentirme cheo, o sentir o ceo.

  Un millón cincocentas setenta e seis mil oitocentas son as miradas perdidas, son as caricias, son o collerlle a man e estar o seu lado, o xogar co seu pelo, o sentirme máis sabio, o mirar o mundo coa inocencia dun neno, o leer tebeos.

  Noventa e catro millóns seiscentos oitenta mil son os latidos, son os respiros, son os instantes máxicos que non vin, que me perdin, por que vostedes xogan coa nosa vida como se fora de balde, como se algún poder diviño lles dera autoridade para facelo, como se foran os deuses e eu un simple grego.

  Nove mil catrocentos sesenta millóns oitocentos mil e o número de indignacións que están a causar cos cerca de cen condeados a 3 anos de cárcere por exercer o seu dereito a manifestación, folga, protesta..por pensar ser libres nun estado que reprime os pobres e libera os ricos. Por creer na xustiza universal, igual e cega. Por pensar que a democracia e o poder do pobo. Por non ser parte dun sistema que cada día máis, esmaga o pobre e ensalza o rico.

  Hoxe non podo falar de verdade, nin de nada máis, hoxe doéme o alma o saber que tantos compañeir@s van a entrar no cárcere por loitar pola miña liberdade, e por non poder facer nada. Hoxe loito contra a furia para evitar ir o monte a facer xustiza, visceral e salvaxe, pero máis noble que a que lle dan os nosos compañeir@s. Hoxe a liberdade cala igual que a verdade.

  O lamento de corazón, o lamento de verdade, sinto que neste mundo e no meu país teñades que pasar por iso e que non podamos axudarvos máis que protestando.
  O meu apoio e forza!! Sempre en loita!!

Liberdade!!

Folgas e varios

Facendo a miña viaxe diaria polos blogs que sigo, atopei unha interesante viñeta do gran JRMora que define de manera moi simple a realidade do noso país respecto das folgas e a vez fixo voa-la miña cabeza na busqueda dunha reflexión...

¿Que motiva a pasividade da poboación obreira a hora de movilizarse na contra das decisións dos gobernos?, sendo un pais abertamente crítico nas discusións diarias e cunha aberta pluridade de ideas ¿por que a hora de mostra-las e defende-las perdemos tódolos folgos?.
A verdade e que existen tantas teorias como prensa e pensadores hai, algúns botan a culpa a xeración nini, outros os sindicatos, outros o goberno, hainos que opinan que a xente xa non cree no poder da manifestación e outros din que os xoves de hoxe en día non estamos acostumados a loitar por nada; podería estar así eternamente e atopar razóns unha tras outra, se cadra ata unha por cada cidadán, quizáis incluso máis...
Recordo que cando era neno sempre me quería facer maior, que a xente me tratara como alguén maior, que me consideraran responsable e cando llo plantexaba o meu pai el sempre me dicia o mesmo, "tratareite como alguén maior cando sexas responsable das tuas accións". Se cadra é así de sinxelo, quizáis so buscamos culpables ou excusas, quizais é hora de que asumamos as nosas responsabilidades como adultos, polo noso ben, polo ben dos nosos e polo ben do futuro, se cadra abonda con facer autocrítica, se cadra cun pequeno esforzo sexa suficiente, por iso me propoño unha meta no meu camiño por mellorar, manifestareime cada primeiro mercores do mes, sen pancartas, sen eslogan, sen ruido so eu e aqueles que desexen unirse a min, as 8 da tarde, cunha bufanda vermella, na porta do concello da miña cidade, de cada cidade, por retificar as políticas e volve-las máis sociais, polo cambio dos políticos, dos sindicatos, da sociedade... porque se cadra SÍ se pode